سوره همزه

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَيْلٌۭ لِّكُلِّ هُمَزَةٍۢ لُّمَزَةٍ ﴿۱﴾

وای بر هر غیبت‌کننده [و] عیبجوی‌!

ٱلَّذِى جَمَعَ مَالًۭا وَعَدَّدَهُۥ ﴿۲﴾

[همان] کسی که مال فراونی گرد می‌آورد و آن را بارها می‌شمارد.

يَحْسَبُ أَنَّ مَالَهُۥٓ أَخْلَدَهُۥ ﴿۳﴾

گمان می‌کند که مالَش او را جاودانه می‌سازد.

كَلَّا ۖ لَيُنۢبَذَنَّ فِى ٱلْحُطَمَةِ ﴿۴﴾

هرگز چنین نیست [که او گمان می‌کند]؛ قطعاً در آتشِ درهم‌کوبنده انداخته خواهد شد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْحُطَمَةُ ﴿۵﴾

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی که آتشِ درهم‌کوبنده چیست؟

نَارُ ٱللَّهِ ٱلْمُوقَدَةُ ﴿۶﴾

آتش برافروختۀ الهی است؛

ٱلَّتِى تَطَّلِعُ عَلَى ٱلْأَفْـِٔدَةِ ﴿۷﴾

[آتشی] که بر دل‌ها چیره می‌گردد [و می‌سوزانَد].

إِنَّهَا عَلَيْهِم مُّؤْصَدَةٌۭ ﴿۸﴾

بی‌گمان، آن [آتش] بر آنان بسته شده [و از هر سو محاصره‌شان کرده] است.

فِى عَمَدٍۢ مُّمَدَّدَةٍۭ ﴿۹﴾

[افروخته] در ستون‌های بلند است.