سوره قارعه

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ ٱلْقَارِعَةُ ﴿۱﴾

[آن] فروکوبنده.

مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿۲﴾

[آن] فروکوبنده چیست؟

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلْقَارِعَةُ ﴿۳﴾

و تو چه ‌دانی که [آن] فروکوبنده چیست؟

يَوْمَ يَكُونُ ٱلنَّاسُ كَٱلْفَرَاشِ ٱلْمَبْثُوثِ ﴿۴﴾

روزی‌ که مردم مانند پروانه‌های پراکنده [حیران و سرگردان] خواهند بود.

وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ٱلْمَنفُوشِ ﴿۵﴾

و کوه‌ها مانند پشم رنگینِ حلاجی‌شده خواهند شد.

فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿۶﴾

و اما هر کس که [در آن روز،] کفّۀ میزانش سنگین باشد،

فَهُوَ فِى عِيشَةٍۢ رَّاضِيَةٍۢ ﴿۷﴾

[در بهشت،] در زندگی رضایت‌بخشی خواهد بود.

وَأَمَّا مَنْ خَفَّتْ مَوَٰزِينُهُۥ ﴿۸﴾

و اما هر کس که کفّۀ میزانش سبک باشد،

فَأُمُّهُۥ هَاوِيَةٌۭ ﴿۹﴾

[مسکن و] پناهگاهش «هاویه» است.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا هِيَهْ ﴿۱۰﴾

و تو چه دانی که آن [هاویه] چیست؟

نَارٌ حَامِيَةٌۢ ﴿۱۱﴾

آتشی است سوزان [و شعله‌ور].