سوره طارق

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلسَّمَآءِ وَٱلطَّارِقِ ﴿۱﴾

سوگند به آسمان و سوگند به ستارۀ شبگرد.

وَمَآ أَدْرَىٰكَ مَا ٱلطَّارِقُ ﴿۲﴾

و تو چه می‌دانی که ستارۀ شبگرد چیست؟

ٱلنَّجْمُ ٱلثَّاقِبُ ﴿۳﴾

[همان] ستارۀ فروزان است.

إِن كُلُّ نَفْسٍۢ لَّمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌۭ ﴿۴﴾

هیچ کس نیست، مگر اینکه نگهبانی [از فرشتگان] بر او[گماشته شده] است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ مِمَّ خُلِقَ ﴿۵﴾

انسان باید بنگرد که از چه چیز آفریده شده است:

خُلِقَ مِن مَّآءٍۢ دَافِقٍۢ ﴿۶﴾

از یک آب جهنده آفریده شده

يَخْرُجُ مِنۢ بَيْنِ ٱلصُّلْبِ وَٱلتَّرَآئِبِ ﴿۷﴾

که از میان [استخوانِ] پشت [مرد] و سینۀ [زن] بیرون می‌آید.

إِنَّهُۥ عَلَىٰ رَجْعِهِۦ لَقَادِرٌۭ ﴿۸﴾

بی‌گمان، الله بر بازگرداندن او [پس از مرگ] تواناست.

يَوْمَ تُبْلَى ٱلسَّرَآئِرُ ﴿۹﴾

روزی ‌که [تمام] رازها فاش شود،

فَمَا لَهُۥ مِن قُوَّةٍۢ وَلَا نَاصِرٍۢ ﴿۱۰﴾

[در آن روز،] انسان هیچ توان و یاوری ندارد.

وَٱلسَّمَآءِ ذَاتِ ٱلرَّجْعِ ﴿۱۱﴾

سوگند به آسمان پرباران

وَٱلْأَرْضِ ذَاتِ ٱلصَّدْعِ ﴿۱۲﴾

و سوگند به زمینِ پرشکاف [که گیاهان از آن سر برمی‌آورند].

إِنَّهُۥ لَقَوْلٌۭ فَصْلٌۭ ﴿۱۳﴾

[که] بی‌گمان، این قرآن، سخن جداکنندۀ حق از باطل است

وَمَا هُوَ بِٱلْهَزْلِ ﴿۱۴﴾

و [سخنِ] هزل و بیهوده نیست.

إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْدًۭا ﴿۱۵﴾

آنان [= کافران] پیوسته حیله و نیرنگ می‌کنند

وَأَكِيدُ كَيْدًۭا ﴿۱۶﴾

و من [نیز] حیله [و تدبیر] می‌کنم؛

فَمَهِّلِ ٱلْكَٰفِرِينَ أَمْهِلْهُمْ رُوَيْدًۢا ﴿۱۷﴾

پس به کافران مهلت بده [و] اندکی رهایشان کن [تا غرق گناه باشند].