سوره عبس

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ عَبَسَ وَتَوَلَّىٰٓ ﴿۱﴾

[پیامبر] چهره در هم کشید و روی برگردانْد

أَن جَآءَهُ ٱلْأَعْمَىٰ ﴿۲﴾

از اینکه آن نابینا [= عبدالله بن اُمّ مَکتوم] نزدش آمد.

وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّهُۥ يَزَّكَّىٰٓ ﴿۳﴾

و [ای پیامبر،] تو چه می‌دانی؟ چه بسا او [از گناهانش] پاک ‌شود،

أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنفَعَهُ ٱلذِّكْرَىٰٓ ﴿۴﴾

یا پند گیرد و این پند به سودش باشد.

أَمَّا مَنِ ٱسْتَغْنَىٰ ﴿۵﴾

اما آن کس که [از ایمان] بی‌نیازی می‌ورزد

فَأَنتَ لَهُۥ تَصَدَّىٰ ﴿۶﴾

تو به او روی می‌آوری؛

وَمَا عَلَيْكَ أَلَّا يَزَّكَّىٰ ﴿۷﴾

در حالی که اگر او خود را [از کفر] پاک نسازد، ایرادی بر تو نیست؛

وَأَمَّا مَن جَآءَكَ يَسْعَىٰ ﴿۸﴾

اما کسی که شتابان به سراغ تو می‌آید

وَهُوَ يَخْشَىٰ ﴿۹﴾

و [از الله] می‌ترسد،

فَأَنتَ عَنْهُ تَلَهَّىٰ ﴿۱۰﴾

تو از او غافل می‌شوی [و به دیگران می‌پردازی].

كَلَّآ إِنَّهَا تَذْكِرَةٌۭ ﴿۱۱﴾

هرگز چنین نیست؛ بی‌گمان، این [آیات برای] تذکر و یادآوری است.

فَمَن شَآءَ ذَكَرَهُۥ ﴿۱۲﴾

پس هر کس که بخواهد، [می‌تواند] از آن پند گیرد.

فِى صُحُفٍۢ مُّكَرَّمَةٍۢ ﴿۱۳﴾

در صحیفه‌های ارجمندی [ثبت] است.

مَّرْفُوعَةٍۢ مُّطَهَّرَةٍۭ ﴿۱۴﴾

[در جایگاهی] بلندپایه و پاکیزه [از پلیدی]

بِأَيْدِى سَفَرَةٍۢ ﴿۱۵﴾

در دست سفیران [وحی] است

كِرَامٍۭ بَرَرَةٍۢ ﴿۱۶﴾

[که] بزرگوار و نیکوکارند.

قُتِلَ ٱلْإِنسَٰنُ مَآ أَكْفَرَهُۥ ﴿۱۷﴾

مرگ بر انسان [کافر، که] چقدر ناسپاس است!

مِنْ أَىِّ شَىْءٍ خَلَقَهُۥ ﴿۱۸﴾

[الله] او را از چه چیز آفریده است؟

مِن نُّطْفَةٍ خَلَقَهُۥ فَقَدَّرَهُۥ ﴿۱۹﴾

او را از نطفۀ [ناچیزی] آفرید، سپس او را موزون ساخت.

ثُمَّ ٱلسَّبِيلَ يَسَّرَهُۥ ﴿۲۰﴾

سپس راه را برایش آسان نمود.

ثُمَّ أَمَاتَهُۥ فَأَقْبَرَهُۥ ﴿۲۱﴾

آنگاه [پس از پایان عمر،] او را میرانْد و در قبر [پنهان] نمود.

ثُمَّ إِذَا شَآءَ أَنشَرَهُۥ ﴿۲۲﴾

سپس هر گاه بخواهد، او را [زنده می‌کند و] برمی‌انگیزد.

كَلَّا لَمَّا يَقْضِ مَآ أَمَرَهُۥ ﴿۲۳﴾

هرگز چنین نیست [که او می‌پندارد]. او هنوز آنچه را که [الله] فرمان داده به جای نیاورده است.

فَلْيَنظُرِ ٱلْإِنسَٰنُ إِلَىٰ طَعَامِهِۦٓ ﴿۲۴﴾

انسان باید به غذای خویش [و آفرینشِ آن] بنگرد:

أَنَّا صَبَبْنَا ٱلْمَآءَ صَبًّۭا ﴿۲۵﴾

ما آب فراوان [از آسمان] فروریختیم،

ثُمَّ شَقَقْنَا ٱلْأَرْضَ شَقًّۭا ﴿۲۶﴾

سپس زمین را از هم شکافتیم،

فَأَنۢبَتْنَا فِيهَا حَبًّۭا ﴿۲۷﴾

آنگاه دانه‌[های فراون] در آن رویاندیم،

وَعِنَبًۭا وَقَضْبًۭا ﴿۲۸﴾

و انگور و سبزی [خوراکی بسیار]،

وَزَيْتُونًۭا وَنَخْلًۭا ﴿۲۹﴾

و زیتون و نخل،

وَحَدَآئِقَ غُلْبًۭا ﴿۳۰﴾

و باغ‌هایی [انبوه و] پردرخت،

وَفَٰكِهَةًۭ وَأَبًّۭا ﴿۳۱﴾

و [انواع] میوه و علوفه [پدید آوردیم].

مَّتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿۳۲﴾

[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلصَّآخَّةُ ﴿۳۳﴾

هنگامی ‌که [آن] صدای مهیب [قیامت] فرارسد،

يَوْمَ يَفِرُّ ٱلْمَرْءُ مِنْ أَخِيهِ ﴿۳۴﴾

روزی ‌که انسان از برادرش می‌گریزد

وَأُمِّهِۦ وَأَبِيهِ ﴿۳۵﴾

و از مادرش و از پدرش

وَصَٰحِبَتِهِۦ وَبَنِيهِ ﴿۳۶﴾

و از زنش و پسرانش [نیز می‌گریزد]،

لِكُلِّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ يَوْمَئِذٍۢ شَأْنٌۭ يُغْنِيهِ ﴿۳۷﴾

در آن روز، هر کس را کاری است که او را به خودش سرگرم می‌دارد [و از دیگری بازمی‌دارد].

وُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍۢ مُّسْفِرَةٌۭ ﴿۳۸﴾

چهره‌هایی در آن روز، گشاده و روشن است.

ضَاحِكَةٌۭ مُّسْتَبْشِرَةٌۭ ﴿۳۹﴾

[به خاطر نعمت و رحمتِ الله] خندان [و] شاد است.

وَوُجُوهٌۭ يَوْمَئِذٍ عَلَيْهَا غَبَرَةٌۭ ﴿۴۰﴾

و چهره‌هایی در آن روز، غبارآلود است.

تَرْهَقُهَا قَتَرَةٌ ﴿۴۱﴾

[و] سیاهی [و تاریکی] آنها را پوشانده است.

أُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْكَفَرَةُ ٱلْفَجَرَةُ ﴿۴۲﴾

اینان همان کافرانِ بدکردارند.