سوره نازعات

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ وَٱلنَّٰزِعَٰتِ غَرْقًۭا ﴿۱﴾

سوگند به فرشتگانی که جان [کافران] را به شدت بیرون می‌کشند.

وَٱلنَّٰشِطَٰتِ نَشْطًۭا ﴿۲﴾

و سوگند به فرشتگانی که جان [مؤمنان] را به نرمی و آسانی می‌گیرند.

وَٱلسَّٰبِحَٰتِ سَبْحًۭا ﴿۳﴾

و سوگند به فرشتگانی که [به امرِ الله، از آسمان به سوی زمین و بالعکس] شناورند.

فَٱلسَّٰبِقَٰتِ سَبْقًۭا ﴿۴﴾

و سوگند به فرشتگانی که [در اجرای اوامر الهی] بر یکدیگر سبقت می‌گیرند.

فَٱلْمُدَبِّرَٰتِ أَمْرًۭا ﴿۵﴾

و سوگند به فرشتگانی [که به امر الهی] کار‌‌ها را تدبیر می‌کنند.

يَوْمَ تَرْجُفُ ٱلرَّاجِفَةُ ﴿۶﴾

روزی‌ که [پس از اولین دمیدن در صور] زمین [و کوه‌ها و همه چیز] به لرزه درآید

تَتْبَعُهَا ٱلرَّادِفَةُ ﴿۷﴾

[و] در پی آن، [دمیدن دوم حشر] بیاید،

قُلُوبٌۭ يَوْمَئِذٍۢ وَاجِفَةٌ ﴿۸﴾

در آن روز، دل‌هایی سخت مضطرب [و ترسان] هستند.

أَبْصَٰرُهَا خَٰشِعَةٌۭ ﴿۹﴾

و چشم‌های آنان [از ترس و شرمساری] فرو افتاده است.

يَقُولُونَ أَءِنَّا لَمَرْدُودُونَ فِى ٱلْحَافِرَةِ ﴿۱۰﴾

[کافران در دنیا] می‌گفتند: «آیا ما [پس از مرگ، دوباره] به حال اول خود باز‌گردانده می‌شویم؟

أَءِذَا كُنَّا عِظَٰمًۭا نَّخِرَةًۭ ﴿۱۱﴾

آیا هنگامی‌ که استخوان‌هایی پوسیده شدیم [و به خاک تبدیل گشتیم، باز هم زنده می‌شویم]»؟

قَالُوا۟ تِلْكَ إِذًۭا كَرَّةٌ خَاسِرَةٌۭ ﴿۱۲﴾

می‌گفتند: «[اگر چنین وعده‌ای درست باشد،] آنگاه آن بازگشتی زیانبار است».

فَإِنَّمَا هِىَ زَجْرَةٌۭ وَٰحِدَةٌۭ ﴿۱۳﴾

آن [بازگشت،] تنها [به] یک بانگِ مهیب است [و بس].

فَإِذَا هُم بِٱلسَّاهِرَةِ ﴿۱۴﴾

و ناگهان همگی بر عرصۀ زمین [محشر] ظاهر می‌شوند.

هَلْ أَتَىٰكَ حَدِيثُ مُوسَىٰٓ ﴿۱۵﴾

[ای پیامبر،] آیا داستان موسی به تو رسیده است؟

إِذْ نَادَىٰهُ رَبُّهُۥ بِٱلْوَادِ ٱلْمُقَدَّسِ طُوًى ﴿۱۶﴾

آنگاه که پروردگارش او را در سرزمین مقدس «طُوی» ندا داد [و فرمود:]

ٱذْهَبْ إِلَىٰ فِرْعَوْنَ إِنَّهُۥ طَغَىٰ ﴿۱۷﴾

«به سوی فرعون برو که او طغیان کرده است،

فَقُلْ هَل لَّكَ إِلَىٰٓ أَن تَزَكَّىٰ ﴿۱۸﴾

و به او بگو: «آیا می‌خواهی [از کفر و گناه] پاک شوی؟

وَأَهْدِيَكَ إِلَىٰ رَبِّكَ فَتَخْشَىٰ ﴿۱۹﴾

و من تو را به سوی پروردگارت هدایت کنم تا [از او] بترسی [و فرمانبردار شوی]؟

فَأَرَىٰهُ ٱلْءَايَةَ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿۲۰﴾

پس [موسی] معجزۀ بزرگ را به او نشان داد.

فَكَذَّبَ وَعَصَىٰ ﴿۲۱﴾

اما او تکذیب و سرکشی کرد.

ثُمَّ أَدْبَرَ يَسْعَىٰ ﴿۲۲﴾

سپس [به حق] پشت کرد و به کوشش و تلاش [علیه موسی] پرداخت.

فَحَشَرَ فَنَادَىٰ ﴿۲۳﴾

آنگاه [قومش را] جمع کرد و ندا داد

فَقَالَ أَنَا۠ رَبُّكُمُ ٱلْأَعْلَىٰ ﴿۲۴﴾

و گفت: «من پروردگارِ برتر شما هستم».

فَأَخَذَهُ ٱللَّهُ نَكَالَ ٱلْءَاخِرَةِ وَٱلْأُولَىٰٓ ﴿۲۵﴾

الله او را به عذاب آخرت و دنیا گرفتار کرد.

إِنَّ فِى ذَٰلِكَ لَعِبْرَةًۭ لِّمَن يَخْشَىٰٓ ﴿۲۶﴾

بی‌گمان، در این [واقعه،] برای هر کس ‌که [از الله] می‌ترسد، عبرتی است.

ءَأَنتُمْ أَشَدُّ خَلْقًا أَمِ ٱلسَّمَآءُ ۚ بَنَىٰهَا ﴿۲۷﴾

آیا آفرینش شما [بعد از مرگ] سخت‌تر است یا آسمانی که [الله] آن را بنا کرد؟

رَفَعَ سَمْكَهَا فَسَوَّىٰهَا ﴿۲۸﴾

سقف آن را بر افراشت و به آن شکل و نظم داد،

وَأَغْطَشَ لَيْلَهَا وَأَخْرَجَ ضُحَىٰهَا ﴿۲۹﴾

و شبش را تاریک و روزش را روشن گردانید،

وَٱلْأَرْضَ بَعْدَ ذَٰلِكَ دَحَىٰهَآ ﴿۳۰﴾

و زمین را بعد از آن گسترانید،

أَخْرَجَ مِنْهَا مَآءَهَا وَمَرْعَىٰهَا ﴿۳۱﴾

و از آن، آب [چشمه‌ها و چاه‌ها و] چراگاهش را بیرون آورد،

وَٱلْجِبَالَ أَرْسَىٰهَا ﴿۳۲﴾

و کوه‌ها را محکم و استوار [بر روی زمین] قرار داد.

مَتَٰعًۭا لَّكُمْ وَلِأَنْعَٰمِكُمْ ﴿۳۳﴾

[همۀ اینها] برای بهره‌گیری شما و چهارپایانتان است.

فَإِذَا جَآءَتِ ٱلطَّآمَّةُ ٱلْكُبْرَىٰ ﴿۳۴﴾

هنگامی‌ که [آن] حادثۀ بزرگ [قیامت] فرا رسد،

يَوْمَ يَتَذَكَّرُ ٱلْإِنسَٰنُ مَا سَعَىٰ ﴿۳۵﴾

در آن روز، انسان [تمام اعمال و] تلاش‌های خود را به یاد می‌آورد.

وَبُرِّزَتِ ٱلْجَحِيمُ لِمَن يَرَىٰ ﴿۳۶﴾

و جهنم برای هر بیننده‌ای آشکار می‌شود.

فَأَمَّا مَن طَغَىٰ ﴿۳۷﴾

اما آن کس که طغیان [و سرکشی] کرده باشد

وَءَاثَرَ ٱلْحَيَوٰةَ ٱلدُّنْيَا ﴿۳۸﴾

و زندگی دنیا را [بر آخرت] ترجیح داده باشد،

فَإِنَّ ٱلْجَحِيمَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿۳۹﴾

بی‌تردید، جهنم جایگاه اوست.

وَأَمَّا مَنْ خَافَ مَقَامَ رَبِّهِۦ وَنَهَى ٱلنَّفْسَ عَنِ ٱلْهَوَىٰ ﴿۴۰﴾

و اما کسی‌ که از ایستادن در حضور پروردگارش بیمناک بوده و نفس را از هوی [و هوس] بازداشته باشد،

فَإِنَّ ٱلْجَنَّةَ هِىَ ٱلْمَأْوَىٰ ﴿۴۱﴾

قطعاً بهشت جایگاه اوست.

يَسْـَٔلُونَكَ عَنِ ٱلسَّاعَةِ أَيَّانَ مُرْسَىٰهَا ﴿۴۲﴾

[ای پیامبر،] دربارۀ قیامت از تو می‌پرسند که در چه زمانی واقع می‌شود؟

فِيمَ أَنتَ مِن ذِكْرَىٰهَآ ﴿۴۳﴾

تو را با یادآوری این سخن چه کار است؟

إِلَىٰ رَبِّكَ مُنتَهَىٰهَآ ﴿۴۴﴾

[سرانجام و] منتهای [علمِ] آن، نزد پروردگار توست.

إِنَّمَآ أَنتَ مُنذِرُ مَن يَخْشَىٰهَا ﴿۴۵﴾

تو فقط بیم‌دهندۀ کسانی هستی که از آن [= قیامت] می‌ترسند.

كَأَنَّهُمْ يَوْمَ يَرَوْنَهَا لَمْ يَلْبَثُوٓا۟ إِلَّا عَشِيَّةً أَوْ ضُحَىٰهَا ﴿۴۶﴾

روزی‌ که [کافران] قیامت را ببینند، [چنین احساس می‌کنند که] گویی [در دنیا] جز یک شامگاه یا بامداد به سر نبرده‌اند.