بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ سَأَلَ سَآئِلٌۢ بِعَذَابٍۢ وَاقِعٍۢ ﴿۱﴾
درخواست‌کننده‌ای [به تمسخر] تقاضای عذابی را کرد که وقوعش [در قیامت] حتمی است،
قرآن کریم
سوره معارج
۴۴ آیه · خط عثمان طه
لِّلْكَٰفِرِينَ لَيْسَ لَهُۥ دَافِعٌۭ ﴿۲﴾
[این عذاب،] برای کافران است [و] هیچ دفع‌کننده‌ای ندارد.
مِّنَ ٱللَّهِ ذِى ٱلْمَعَارِجِ ﴿۳﴾
از سوی الله [به وقوع می‌پیوندد که دارای عُلُو و] صاحبِ مراتب و درجات والاست.
تَعْرُجُ ٱلْمَلَٰٓئِكَةُ وَٱلرُّوحُ إِلَيْهِ فِى يَوْمٍۢ كَانَ مِقْدَارُهُۥ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍۢ ﴿۴﴾
فرشتگان و روح [= جبرئیل] به سوی او عروج می‌کنند، در روزی که مقدارش [در مقیاس بشری،] پنجاه هزار سال است.
فَٱصْبِرْ صَبْرًۭا جَمِيلًا ﴿۵﴾
پس تو [ای پیامبر، در برابر تمسخرشان] صبرِ نیکو پیشه کن.
إِنَّهُمْ يَرَوْنَهُۥ بَعِيدًۭا ﴿۶﴾
بی‌گمان، آنها آن [روز] را دور می‌بینند
وَنَرَىٰهُ قَرِيبًۭا ﴿۷﴾
و ما آن را نزدیک می‌بینیم.
يَوْمَ تَكُونُ ٱلسَّمَآءُ كَٱلْمُهْلِ ﴿۸﴾
[همان] روزی که آسمان چون مسِ گداخته شود،
وَتَكُونُ ٱلْجِبَالُ كَٱلْعِهْنِ ﴿۹﴾
و کوه‌ها مانند پشم رنگین [متلاشی و پراکنده] شود.
وَلَا يَسْـَٔلُ حَمِيمٌ حَمِيمًۭا ﴿۱۰﴾
و هیچ دوست صمیمی [و خویشاوندی] از [حال] دوست صمیمی [و خویشاوندش] نمی‌پرسد.
يُبَصَّرُونَهُمْ ۚ يَوَدُّ ٱلْمُجْرِمُ لَوْ يَفْتَدِى مِنْ عَذَابِ يَوْمِئِذٍۭ بِبَنِيهِ ﴿۱۱﴾
[در حالی که] آنان به یکدیگر نشان داده می‌شوند، گناهکار [دوست دارد و] آرزو می‌کند که فرزندان خود را در ازای [رهایی] از عذاب آن روز بدهد،
وَصَٰحِبَتِهِۦ وَأَخِيهِ ﴿۱۲﴾
و [همچنین] زنش و برادرش را
وَفَصِيلَتِهِ ٱلَّتِى تُـْٔوِيهِ ﴿۱۳﴾
و قبیله‌اش را که [همیشه] به او جا و پناه می‌داد.
وَمَن فِى ٱلْأَرْضِ جَمِيعًۭا ثُمَّ يُنجِيهِ ﴿۱۴﴾
و [همچنین] همۀ کسانی را که روی زمین هستند [فدا کند] تا نجات یابد.
كَلَّآ ۖ إِنَّهَا لَظَىٰ ﴿۱۵﴾
[اما] هرگز چنین نیست [که برایش راه نجاتی باشد]! بی‌گمان، آن شعله‌های [آتشِ] سوزان است
نَزَّاعَةًۭ لِّلشَّوَىٰ ﴿۱۶﴾
[که] پوست از سر برمی‌کَند.
تَدْعُوا۟ مَنْ أَدْبَرَ وَتَوَلَّىٰ ﴿۱۷﴾
کسانی را که [به فرمان الله] پشت کردند و [از حق] روی گرداندند، [به سوی خود] فرامی‌خوانَد.
وَجَمَعَ فَأَوْعَىٰٓ ﴿۱۸﴾
و [نیز کسانی را که] اموال را جمع‌آوری و ذخیره کردند [و حق آن را نپرداختند].
۞ إِنَّ ٱلْإِنسَٰنَ خُلِقَ هَلُوعًا ﴿۱۹﴾
یقیناً انسان، کم‌طاقت [و حریص] آفریده شده است.
إِذَا مَسَّهُ ٱلشَّرُّ جَزُوعًۭا ﴿۲۰﴾
هر گاه بدی [و مصیبتی] به او رسد، بی‌تابی می‌کند،
وَإِذَا مَسَّهُ ٱلْخَيْرُ مَنُوعًا ﴿۲۱﴾
و هر گاه خوبی به او رسد، بازدارنده [و بخیل] می‌گردد.
إِلَّا ٱلْمُصَلِّينَ ﴿۲۲﴾
مگر نمازگزاران؛
ٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ دَآئِمُونَ ﴿۲۳﴾
همان کسانی که بر نمازهایشان همیشه پایداری می‌کنند.
وَٱلَّذِينَ فِىٓ أَمْوَٰلِهِمْ حَقٌّۭ مَّعْلُومٌۭ ﴿۲۴﴾
و کسانی که در اموالشان، حق [معیّن و] معلومی است
لِّلسَّآئِلِ وَٱلْمَحْرُومِ ﴿۲۵﴾
برای مستمند و محروم؛
وَٱلَّذِينَ يُصَدِّقُونَ بِيَوْمِ ٱلدِّينِ ﴿۲۶﴾
و [همان] کسانی که روز جزا را تصدیق می‌کنند؛
وَٱلَّذِينَ هُم مِّنْ عَذَابِ رَبِّهِم مُّشْفِقُونَ ﴿۲۷﴾
و کسانی که از عذاب پروردگارشان می‌ترسند.
إِنَّ عَذَابَ رَبِّهِمْ غَيْرُ مَأْمُونٍۢ ﴿۲۸﴾
[چرا که] بی‌گمان، از عذاب پروردگارشان نمی‌توان ایمن بود.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِفُرُوجِهِمْ حَٰفِظُونَ ﴿۲۹﴾
و کسانی که شرمگاه‌هایشان را نگه می‌دارند؛
إِلَّا عَلَىٰٓ أَزْوَٰجِهِمْ أَوْ مَا مَلَكَتْ أَيْمَٰنُهُمْ فَإِنَّهُمْ غَيْرُ مَلُومِينَ ﴿۳۰﴾
مگر با همسران و کنیزانی که مالک آنها هستند، که [در این صورت،] سرزنشی بر آنها نیست.
فَمَنِ ٱبْتَغَىٰ وَرَآءَ ذَٰلِكَ فَأُو۟لَٰٓئِكَ هُمُ ٱلْعَادُونَ ﴿۳۱﴾
اما هر کس فراتر از اینها را بخواهد، آنان متجاوزان هستند.
وَٱلَّذِينَ هُمْ لِأَمَٰنَٰتِهِمْ وَعَهْدِهِمْ رَٰعُونَ ﴿۳۲﴾
و کسانی که امانت‌ها و پیمان‌هایشان را رعایت می‌کنند،
وَٱلَّذِينَ هُم بِشَهَٰدَٰتِهِمْ قَآئِمُونَ ﴿۳۳﴾
و کسانی که به شهادت‌های خود متعهدند،
وَٱلَّذِينَ هُمْ عَلَىٰ صَلَاتِهِمْ يُحَافِظُونَ ﴿۳۴﴾
و کسانی که بر نمازشان پایداری می‌کنند.
أُو۟لَٰٓئِكَ فِى جَنَّٰتٍۢ مُّكْرَمُونَ ﴿۳۵﴾
اینان در باغ‌های [بهشت] گرامی داشته می‌شوند.
فَمَالِ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ قِبَلَكَ مُهْطِعِينَ ﴿۳۶﴾
پس [ای پیامبر،] کافران را چه شده که به سوی تو می‌شتابند؟
عَنِ ٱلْيَمِينِ وَعَنِ ٱلشِّمَالِ عِزِينَ ﴿۳۷﴾
[و] از راست و چپ، گروه‌گروه [بر مخالفت تو جمع می‌شوند و بر تو هجوم می‌آورند؟]
أَيَطْمَعُ كُلُّ ٱمْرِئٍۢ مِّنْهُمْ أَن يُدْخَلَ جَنَّةَ نَعِيمٍۢ ﴿۳۸﴾
آیا هر کدام از آنها [با آن اعمال ناپسندش] طمع دارد که در بهشت پرنعمت [الهی] درآورده شود؟
كَلَّآ ۖ إِنَّا خَلَقْنَٰهُم مِّمَّا يَعْلَمُونَ ﴿۳۹﴾
هرگز چنین نیست! بی‌گمان، ما آنها را از آنچه [خود] می‌دانند آفریده‌ایم.
فَلَآ أُقْسِمُ بِرَبِّ ٱلْمَشَٰرِقِ وَٱلْمَغَٰرِبِ إِنَّا لَقَٰدِرُونَ ﴿۴۰﴾
به پروردگار مشرق‌ها و مغرب‌ها سوگند می‌خورم که قطعاً ما تواناییم
عَلَىٰٓ أَن نُّبَدِّلَ خَيْرًۭا مِّنْهُمْ وَمَا نَحْنُ بِمَسْبُوقِينَ ﴿۴۱﴾
بر اینکه [کسان دیگری] بهتر از اینان را جایگزین کنیم؛ و ما [برای انجام این کار،] درمانده و ناتوان نیستیم.
فَذَرْهُمْ يَخُوضُوا۟ وَيَلْعَبُوا۟ حَتَّىٰ يُلَٰقُوا۟ يَوْمَهُمُ ٱلَّذِى يُوعَدُونَ ﴿۴۲﴾
پس [ای پیامبر،] آنان را به حال خود واگذار تا در باطل خود فروروند و بازی کنند، تا به روزی برسند که به آنان وعده داده شده است.
يَوْمَ يَخْرُجُونَ مِنَ ٱلْأَجْدَاثِ سِرَاعًۭا كَأَنَّهُمْ إِلَىٰ نُصُبٍۢ يُوفِضُونَ ﴿۴۳﴾
[همان] روزی که شتابان از قبرها خارج می‌شوند؛ گویی به سوی بت‌ها [و معبودانشان] می‌دوند.
خَٰشِعَةً أَبْصَٰرُهُمْ تَرْهَقُهُمْ ذِلَّةٌۭ ۚ ذَٰلِكَ ٱلْيَوْمُ ٱلَّذِى كَانُوا۟ يُوعَدُونَ ﴿۴۴﴾
[در حالی که] چشم‌هایشان [از شرم و وحشت] به زیر افتاده و ذلت [و خواری،] آنان را پوشانده است. این همان روزی است که به آنان وعده داده می‌شد.